Gaźnik

Historia gaźnika K-28 zaczyna się w połowie 1949r. Wtedy zastosowano go po raz pierwszy w Iżu 350, zastępując stosowany dotychczas gaźnik typu K-40. Późniejsze Iże, począwszy od modelu 49 wyposażone były w kolejne jego wersje.  Nazwa została ta sama, poszczególne typy różniły się dodaną literą (Б,В,Г,Д,И,E,Ж itp.). I tak K-28Б oznacza gaźnik Iża 49 (po 1952r.), K-28Д stosowano  w Iżu 56, K-28Г przeznaczony był dla motocykla Tuła-200 itd. Korpus przecz cały okres produkcji zmieniał się nieznacznie (stąd po tylu latach często znajdziemy w Iżach 49 gaźniki złożone z elementów pochodzących z innych motocykli), różnice polegały na różnych średnicach dyszy dopasowanych do konkretnych typów pojazdów, oraz na innym rozmiarze komory pływakowej.

W Iżu-49 stosowano dwie odmiany gaźnika. Do roku 1952 montowano gażnik K-28 (na fotografii powyżej - śruba mocująca komorę pływaka pochodzi z późniejszych wariantów gażnika), zewnętrznie identyczny z tym, który stosowano w Iżu-350. Ze względu na inny typ filtra powietrza używany w obu motocyklach, stosowano różne średnice dyszy głównej. Póżniejsze Iże 49 wyposażano w gażnik K-28Б. Głowna różnica to minimalnie zmieniony kszałt komory pływakowej.

Tak wyglądają oznaczenia korpusu gaźnika właściwe dla Iża-49.

Wiek gaźnika można określić dzięki dacie produkcji, która jest wybita w okolicy śruby regulacji składu mieszanki na wolnych obrotach silnika.

Gaźnik jaki jest - każdy widzi. Na zdjęciu prawie zupełnie rozmontowany gaźnik z serii K-28. Egzlemplarz na zdjęciu nie pochodzi z Iża-49, to K-28Д, montowany w Iżu-56. Za wyjątkiem komory pływaka i dyszy, pozostałe elementy są identyczne jak w gaźniku K-28Б.

Tak można zilustrować ewolucję gaźnika motocykli Iż. Od góry - komora pływakowa gaźnika K28 (Iż350), poniżej K28Б (Iż49). Późniejsze modele wyposażone były w małą komorę pływakową (ostatnie zdjęcie)

Made with Namu6