Zawieszenie tylne

Potocznie mówi się, że Iż49 posiada tylne zawieszenie suwakowe. Nie jest to jednak stwierdzenie precyzyjne. Klasyczne zawieszenie suwakowe to pionowa, sztywno zamocowana w ramie rura prowadząca, po której porusza się suwak amortyzatora. Koło tylne w takim rozwiązaniu mocowane jest bezpośrednio do suwaka, a podczas pracy porusza się w kierunku pionowym.

Wadą takiego zawieszenia jest zmieniająca się odległość osi koła od silnika, co w przypadku motocykli z napędem łańcuchowym oznacza zmienne napięcie łańcucha, w skrajnym przypadku grożące nawet jego zerwaniem. Dlatego zawieszenie suwakowe widuje się raczej tylko w motocyklach z napędem przekazywanym wałem Cardana (BMW, AWO, M-72 itp.)

 

Zawieszenie tylne w Iżu 49 to zawieszenie mieszane (suwakowo-wahaczowe) - koło zamocowane  jest w wahaczu, a ten amortyzowany jest  przez suwaki. Koło porusza się po wycinku okręgu, łańcuch nie zmienia napięcia.  Rozwiązanie to, ewidentnie skopiowane z DKW NZ500 (oczywiście Rosjanie uprościli je do granic możliwości, pozbawiając je świetnego systemu regulacji tłumienia drgań), zostało w następnych modelach Iża wyparte przez popularne do dziś zawieszenie z wahaczem wleczonym.

Kompletny suwak zawieszenia. Amortyzator to po prostu rurka z uszczelnionymi końcami, przesuwająca się wewnątrz głównej rury prowadzącej. Skok suwaka określa wycięcie w rurze prowadzącej (po lewej).

Podobnie jak w w wielu innych elementach, także suwaki zostały zmodyfikowane w trakcie produkcji modelu 49. Po lewej - suwak starszego typu. Sprężyna zawieszenia jest wkręcona zarówno w suwak, jak i w górny element mocujący. W suwaku nowego typu sprężyna jest po prostu włożona między te elementy.

Zbliżenie mocowań spręzyny. Po lewej - stary typ suwaka.

 

foto © Pędzel

Made with Namu6